19 Ocak 2010 Salı

Boş Zamanlar...

Başkaları tarafından anlaşılmasa da herkesin bir derdi vardır. Hayat denilen bu ölüme geri sayımda, herkes sonucu görmezden gelir. Başlangıçtan sona kadar geçen sürede, insanlar kendilerine yapacak pek çok farklı şey bulurlar. Boşa geçen zamanı değerlendirmek de diyebiliriz buna.

Bu zamanı farklı şekilde değerlendirmek isterler insanlar. Değerlendirmeyi seçtikleri şekillere karar veremeyenler olduğu gibi kendileri hakkında karar verme şansları elinden alınmışlar da vardır. Ölmeye bir sıfır mağlup başlayan bu ikinci gruptakilerdir asıl gerçeği görenler. Bu serüvende bir adalet olması gerektiğini bilirler.

Doğarken başlayan ölüm yarışında, ellerine sığacak büyüklükte kağıtların daha fazlasına kimin sahip olduğu ile ölçtükleri insanlıklarını yine onlara tamah eden ve etmek zorunda bırakılan insanlar üzerinde deneyen insancıklar... Kağıtları biriktirmek için yadsıdıkları sona kadar harcayacakları zaman dilimi içerisinde sistem tarafından kurulan okullarda eğitilirler. Ardından sisteme hizmet eden büyük kağıt kazanma hücrelerinde hizmet etmeye yönlendirilirler. Hayatlarının en verimli yıllarında bu hücrelere girebilme şansını bulanlar, ürettiklerinden sadece kendilerini doyuracak, temizleyecek ve çok küçük bir olasılık da olsa iki göz odaya benim diyebilecek kadar kağıda sahip olurlar.

Geriye kalanlar yüzdelerle ifade edilir. Yüzde şu kadar insan hücrelere giremedi. Soğukta da donmuş olabilirler. Ona da sayı verirler. Çünkü onların sayısı yüzde ile verilemeyecek kadar azdır, yani yok sayılabilir. İnsanlar neyse ki okullarda bu oranları ve sayıları anlayabilecek eğitimi alabilmişlerdir. Gerçi eğitim alamayanların da bir yüzdesi, okuyamayanların bir yüzdesi de vardır sistemde. Sistem her şeyi görmelidir, bilmelidir! Herkese de malum sonlarını unutturmalıdır. Böylece kurulmuş olur toplum. Ölecekleri unutturulmuş ve vasıfları sınırlandırılmış, hücrelere hapsedilmiş insancıklar kümesi. Rakamlarla ifade edilebilir. İsimleri yoktur. Kişilikleri sistemin ürettiklerinden faydalanabildikleri, satın alabildikleri ile tanımlanır.

Kimisine hücrelere girme şansı verilirken, kimisi katil olmak zorundadır. Kimisi katilliği kendi seçer. Katillerin olduğu bir sistemde katilleri yakalayacak birileride olmalıdır. Onları da sistem kendine bağlar. Ölüme doğanların biletini önce kesen katilleri, sonsuz uykusuna kadar yaşayacakları gerçek hücrelere koymak için dolaşır sistemin adamları.

Sonra bir gün bir çocuğa öğretmeni sorar 33 artı 4 kaç eder diye. Cevap basittir: 37. İşte o 37 bir gün bir dağ yolunda bir otobüsteki insanların sayısına eşit olabilir. Onların önüne boş zamanlarını katil olmakla dolduranlar çıkabilir. Sayıları ne kadar az olsa da o anda orada 37'sinden de fazlasının canını alacak kadar mermileri olabilir. 37'nin ise silahı bile yoktur. İşte o karlı gecede, yaratılmışların en üstünlerinin 50 kadar örneği karşılıklı dizilir. 37 bir tarafta, geri kalanları diğer tarafta. Peş peşe sesler duyulur. Belki 100 ile 50'nin toplamı kadar. Neydi cevap? 150. Evet o kadardır herhalde. 37'nin kalbi sistemin unuttuğu gerçeği hatırlar. Öleceklerdir. Ama sistem için. İşte bütün mesele budur. O 37'nin 33'ü orada ölür. 4'ü yaralanır. Yaralananlara hain muamelesi yapılır. Sistem uzun yıllar onları tanımaz. Ama şehirdeki toplum üyelerine de bakın bunlar orada öldü der - ki korku ile sonu unuttursun...

Sonunuzu unutmadığımız kadar yaşarız aslında. Farkında olursak nefeslerimizin sayılı olduğunun, hepsini sayarız. En büyük varlığımızdır geçirdiğimiz zaman. Nasıl, niçin, kiminle, ne kadar harcadığını ölçmeliyiz. Boş zamanınızı en iyi şekilde doldurmanız dileğiyle...

16 Ocak 2010 Cumartesi

Darksiders

Şu günlerde Avrupa'da çıkmamış olsa da PS'ın fanatiklerinin bir numaralı oyunu olan God Of War'un Collection Edition'ı Uzak Doğu'da bir hayli iyi satış rakamlarına ulaşmış durumda. Önceki iki oyunun HD kalitesine getirilmiş halinden ibaret olan bu paket, aslında hem oyunları PS2'de oynayanlara hem de PS3'ü olup bu efsaneye el değdirmemiş olanlara hitap ediyor. Mart ayında çıkacak 3. oyun öncesinde de serinin önceki bölümlerinde neler olduğunu hatırlamak isteyenlerin kaçırmaması gerekiyor oyunu.

GOW 3'ün rakipleri arasında yer alan iki yeni oyundan biri olan Darksiders ülkemizde de piyasaya çıktı. GOW'u çok az oynamış biri olarak oyunun kendine özgü ama GOW'un başarılı yönlerini almış bir aksiyon oyunu olduğunu söyleyebilirim. Komboları hiç zorlanmadan yapabiliyorsunuz. Grafikleri ise WOW benzeri, karikatür tarzında. Fakat mahşerin dört atlısından Savaş'ı oynadığımız oyunda açılan her bölümle War gücüne güç katması ve önüne geleni paramparça etmesi gerçekten oyuna sizi bağlıyor.

GOW 3'den önce sanırım bir de EA'in Dante's Inferno'sunu göreceğiz raflarda. O oyunuda merakla bekliyorum.

Bol oyunlu günler...

Bulutlar

Bulutlar gördüm rüyamda,
Rüzgar almıştı sırtına, götürüyordu hepsini,
Sana anlatabilmek için her gördüğüm rüyayı,
Başımın ucuna koyduğum kalem ile kağıda uzandım,
Nasıl yazacağımı düşündüm bulutların güzelliğini,
Elim ise dinlemiyordu beni,
Yazmak yerine istediklerimi,
Tek gerçeği karalıyordu,
Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum...

30 Aralık 2009 Çarşamba

Anno Domini HD ve Riverside Güruhu

Rock severler ellerini kaldırsın. Kaldırmayanları bir dahaki yazıya davet ediyoruz :) Çıkabilirler...

Rock severlerden Anathema, Opeth, Dream Theater ve Tool sevenleri de görelim. Bunları baştan sona ezberleyenler ve temiz vokalli şarkılardan hoşlananlar...

İşte Riverside bu gruba yönelik. Malum yollarla :) ele geçirdiğim Anno Domini High Definition albümünde Anathema'nın Hindsight albümü ile ara ara Dream Theater ve Opeth ezgilerini ve Anathema'nın vokali Vincent'ın sesine çok benzeyen vokalistini bulacaksınız. Polonyalı olduklarını sonradan öğrendiğim grup hakkında kopyacı benzetmeleri olsada ben yaptıkları müzik ve sözlerinden son derece memnunum.

Özellikle Egoist Hedonist ve Hyperactive şarkılarını öneriyorum dinlemeniz için. Grubun diğer albümlerinde de aklıma gelen ilk şarkı In Two Minds parçası (Out of Myself albümünden).

Yeni bir grup aramaktaysanız şiddetle tavsiye ediyorum...

Kinyas ve Kayra, Hakan Günday

Hakan Günday'ın son kitabını görmüştüm ilk olarak raflarda. Biraz sayfalarını çevirip sonradan geri bırakmıştım. Bir akşamda Kinyas ve Kayra'ya göz gezdirmiştim aynı şekilde. Sonraki hafta sonu tekrar kitabı elime almış buldum kendimi. Basım bilgilerini incelerken kitabın mevcut baskısından önce ilk basımının Om Yayınevinde yapıldığını gördüm. Kitabı almaya o an karar verdim. Ahmet Ümit'in ilk kez okurlarıyla buluştuğu yayınevinden kötü bir ürün çıkacağını düşünmüyordum. Keşke o zaman alabilseydim kitabı, Om Yayınevinden basılmışken. Belki Ahmet Ümit hala Om Yayınevinde Kukla benzeri kitapları yazıyor olurdu...

Kinyas ve Kayra hayatlarının anlamlarını ararken amaçlarından tamamen şaşmış, bence iki koyu pesimistin zamanı olduğu gibi yaşama çabasını anlatan, ve bunu son derece başarılı bir şekilde yapan kitap. Açılışında yapılan alıntı "Omnes vulnerant ultima necat" beni çok etkiledi. Roma İmparatorluğu zamanında saatlere kazınan ve dakikalara atıf yapan bu sözün anlamı "hepsi yaralar, sonuncusu öldürür".

Yeni yazarlar arasında bir tercih yapmak istiyorsanız, size Hakan Günday'ı önerebilirim. Bol kitaplı günler...

Seyir Defterine Ek:

Aslında roman üç kitaptan oluşmakta. İlk kitapta Kinyas ile Kayra'nın beraber geçirdiği zaman dilimi anlatılmakta. İkinci kitaptaysa Kayra ile Kinyas ayrıldıktan sonra Kayra'nın başından geçenler, üçüncü kitapta ise Kinyas'ın başından geçenler anlatılıyor.

Dikkat kitabın sonunu öğrenmek istemeyenler burayı es geçsin!!!

Kitabın sonunda Kinyas evine geri dönüyor ve isteyerek AIDS'li hale gelmesine rağmen çözümün ölümde değil, bütün zorluklara rağmen yaşama arzusu taşımakta olduğuna inanıyor. Ardından da son cümlelerinde Kayra'ya "burada herşey var, sevgi var, hayat var" diyor. Kitap böyle bitti diyorsunuz ama son sayfayı çevirince boş bir sayfanın ortasında "KİNYASSSS!" yazısını görüyorsunuz.

Kayra tüm kitap boyunca insanları yalanları ile yönlendiren bir karakter. Bence Kayra ikinci ve üçüncü kitabı kendisi yazıyor. Daha doğrusu Hakan Günday böyle bir çerçeve belirlemiş olsa da Kinyas ve Kayra 2'yi çıkarsa ne güzel olur :)

24 Aralık 2009 Perşembe

Kalbimde Gizliymişsin

Sigaramın külünü izliyorum düşerken kül tablasına,
Dışarıda yağsam mı diye düşünen yağmurun ilk esintisi,
Saçların geliyor aklıma, ardından gözlerin...

Neden var olduğumu sorardım hep.
Gözlerinde saklı evrende kaybolduğum o an,
Buldum sorumun cevabını,
Senin için var olmuşum, sana aşık olmak için...

Bunca zaman nerede olduğunu ise,
Şimdi bulutların arasından göz kırpan yıldızlardan öğrendim,
Kalbimde gizliymişsin...

C.A.

22 Aralık 2009 Salı

Bir Taneme

Bulutlu gökten hoşlanmadığım kadar, hoşlanmadım yalnızlığımdan,
Yağmur yağarken saçlarına, yanında olamadığım zamanlardan,
Bensiz ağlarken silemediğim göz yaşlarından,
Bir de beni bırakmayan karanlıktan,
Ama demekten...

Sonundaysa geldin
Ve düşünmemek üzere tüm hoşlanmadıklarımı,
Gözlerinde kayboldum...

C.A.

5 Aralık 2009 Cumartesi

Kasım Sonu, Aralık Başı

Schopenhauer var olmanın yararsız olduğunu zaman akışını algılayışımıza bağlamaktadır. Genel anlamda kişiler ilgilendikleri, üzerinde zaman harcadıkları şeylerden keyif almaktalarsa hem çok daha fazla vakit geçirip hem de geçen vakti algılamakta yanılabilirler. Aynı şekilde sıkıldıkları, ilgilerini çekmeyen şeylerle de göreceli daha az vakit harcıyor olsalar bile geçen her saniyeyi hissetme kapasitesine sahiptirler.

Özellikle bu fikri tecrübe etmekte olduğum son iki haftadan sonra artık var oluşumu hafifletecek aktivitelere yönlenmiş bulunuyorum. Kasım ayında okumaya başlamış olduğum Tom Robbins'e ait Parfümün Dansı son çeyreğine gelmiş durumda.

Ama asıl anlatmak istediğim PS3 için özel olarak hazırlanmış olan Uncharted 2: Among Thieves. Oyunun oynanış yapısı, silah efektlerinin tokluğu, atmosferi ve hikayesi gerçekten oyuncuyu kendine bağlamakta. Tek kişilik senaryo modu herkesi mutlu edecek kadar uzun. Oyunun başlangıcında bulunduğunuz duruma nasıl geldiğinizi öğrenene kadar yaklaşık 15 bölüm oynuyorsunuz. Bir nevi flashback gibi oluyor bu. Ama tam ahanda oyun bu kadarmış derken anlıyorsunuzki daha oyunun yarısı bile bitmemiş. Hikayenin başlarında Marco Polo'ya ait olan bir şamdanı İstanbul Topkapı Sarayı'ndan çalıyorsunuz. Üzerine saraydaki Jandarma'ların hepsi şopar kıvamında kahverengi derili ve replikleride sanki bir memur havasında: "Abi bu akşam görevleride canımı çok sıkıyor, hiç birşey olmuyor geceleri, eve gitsekde uyusak". Bu kısa replikten sonra arkadaşların sonları rutin olarak kafaya inen silah kabzası ile getiriliyor :)

Kitapta çok akıcı. Tom Robbins'in stilini Clive Barker'a benzettim. Ama aralarındaki tek fark Barker'ın yüksek dozda gerilimi sos halinde sayfalara yayması sanırım. Hem kitabı hem oyunu tavsiye ederim. Pişman olmazsınız :)

------Kaptanın Seyir Defterine Ek :)

Bu arada Katatonia, Cloud Cult, Opeth, The Tea Party, Breaking Benjamin beşlisi ile tanıştım. Şu anda da Katatonia'dan "Elohim Meth" isimli parça duvarlara çarpmakta odamda. Gerçekten dinlenmesi gereken gruplar. Özellikle The Tea Party güruhunun ilk çıkarmış olduğu Alhambra isimli albümü, albümdeki "Inanna, Grand Bazaar, Silence" şarkılarını dinlemeden geçmeyin. Breaking Benjamin ise Seether'a çok benzeyen bir alternatif rock grubu. Tüm albümlerindeki şarkıları dinlemiş olarak sizlere özellikle "Dance With The Devil" - ki şu anda açtım :) - ve "Diary of Jane" parçalarını tavsiye ederim. Cloud Cult beşli içindeki en hafif grup olmakla beraber wikipedia amcanın söylediğine göre - ben onun yalancısıyım - deneysel indie rock grubuymuşlar. Indie yaptıkları ortada. Ama adamların farkları mutlaka her parçalarının başında keman, piyano ya da klasik gitar solo ile yaklaşık üç dakika geçirmeleri ve ardından gerçekten güzel sözler eşliğinde şarkıyı tutturmaları. Feel Good Ghosts albümlerinden "When Water Comes to Life" isimli parçalarını dinlemenizi, etrafınızdakilerede dinletmenizi öneririm. Zaten girişten kemanın sesini duyan etrafınıza gelecektir...

Beşlinin son üyesi Opeth ise benim tanıtmama gerek olmayan gruplardan. Metal dinlemekteyseniz isimlerini ve şarkılarını bir yerlerden duymuşsunuzdur. Ben kendilerini bir yanlış anlama nedeniyle Nightwish ile karıştırmaktayken sonunda asıl yaptıkları müziği dinleyerek tanıştım. Neysem, onlardan da örnekler isterseniz öncelikle Black Waterpark'tan "Patterns in the Ivy" ile başlayın, Morningrise'dan "to bid you farewell"e geçin, Orchid'den "Apostle in Triumph"u mutlaka dinleyin -parçanın girişi süper :) - aynı albümde "Silhouette"yi de dinlemeden geçmeyin, Still Life albümünden de "Face of Melinda"ya bir kulak verin. Artık ne diyeyim gerisi size kalmış :)

------Işınlayabilirsin Scotty :)

5 Kasım 2009 Perşembe

Nevroz Sorunları, Alfred Adler

Freud'un psikoloji alanında başlattığı akımın yanlış temeller üzerine oturduğunu ileri süren ve günümüz psikoloji biliminin temellerini atan Alfred Adler'in kitabını yeni okudum.

"Bireysel Psikoloji" kavramını oluşturan Alfred Adler, insan hayatını ve bireylerin hayata bakışını üç unsurun oluşturduğunu söylüyor. Bu üç unsur (toplum, meslek ve aşk ~ evlilik) ile bireyin genel psikolojik durumunu çözmeye çalışıyor.

Bireylerin kişiliklerinin çocukluk yıllarında oturduğunu, yaklaşık 6 yaşına kadar devam eden bu süreçte yukarıdaki üç konu üzerinde kişilerin kendi setlerini geliştirdiklerini ve ileride sürekli bu setlere başvurarak sorunlarını çözümlemeye çalıştıklarını belirtiyor.

Kitapta farklı konular altında Adler'in pek çok hastası ile ilgili örneklere yer verilmiş. Zaten kitabın orjinal ismide Problem of Neurosis, a Book of Case Histories. Özellikle pesimist akımın altını çizdiği var olma bunaltısının ya da sıkıntısının kişilerin üç alandan birindeki çözümsüzlüğü yüzünden ortaya çıkardıklarını örneklerle de pekiştirerek anlatıyor.

Üç alandaki başarısızlıklarında aslında bireylerin bilinç altlarında gizledikleri aşağılık duygusu ve kendini diğerlerine göre yoksun hissetmelerinden kaynaklandığını söylüyor.

Pesimist akımın karşısında psikoloji alanında neler var derseniz, bakmanızı tavsiye ederim.

1 Kasım 2009 Pazar

Nefes

Gittim. Yaklaşık bir yıldan fazla süredir fragmanlarını izleyip, keşke çıksa diye dönüp durduğum film. Hakan Evrensel tarafından daha önce yazılmış eserlerden yola çıkılarak hazırlanmış senaryosu ve Levent Semerci tarafından yönetilmesi filmi gerçekten benzersiz bir hale getirmiş.

Özellikle Yüzbaşı rolündeki Mete Horozoğlu harikalar yaratmış diyebilirim. Repliklerdeki her kelime, yardımcı rollerdeki oyuncuların başarılı performansları sizleri temin ederimki Güneydoğu'daki kardeşlerimizi birebir yansıtıyor.

Tüm kadronun ellerine sağlık diyorum. Umarım benzeri kalitede ve konuda filmler ileride artarak devam eder.